مکه عشق

سر خوش ز سبوی غم پنهانی خویشم چون زلف تو سر گرم پریشانی خویشم

در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیش چون آینه خو کرده حیرانی خویشم

یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی عمری است پشیمان ز پشیمانی خویشم

لب باز نکردم به خروشی و فغانی من محرم راز دل طوفانی خویشم

ازشوق شکر خند لبش جان نسپردم شرمنده جانان ز گرانجانی خویشم

بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم