واژه اي در قفس است.
به تماشا سوگند
و به آغاز كلام
و به پرواز كبوتر از ذهن
واژه اي در قفس است.
حرف هايم، مثل يك تكه چمن روشن بود.
من به آنان گفتم:
آفتابي لب درگاه شماست
كه اگر در بگشاييد به رفتار شما مي تابد.
و به آنان گفتم:
سنگ آرايش كوهستان نيست
همچناني كه فلز، زيوري نيست به اندام كلنگ.
در كف دست زمين گوهر نا پيدايي است
كه رسولان همه از تابش آن خيره شدند.
پي گوهر باشيد.
لحظه ها را به چَراگاه رسالت ببريد.
و من آنان را، به صداي قدم پيك بشارت دادم
و به نزديكي روز، و به افزايش رنگ.
به طنين گل سرخ، پشت پرچينِ سخن هاي درشت.
و به آنان گفتم:
هر كه در حافظه ي چوب ببيند باغي
صورتش در وزش بيشه ي شورِ ابدي خواهد ماند.
هر كه با مرغ هوا دوست شود
خوابش آرامترين خواب جهان خواهد بود.
آنكه نور از سرِ انگشتِ زمان بر چيند
مي گشايد گره پنجره ها را با آه.
زير بيدي بوديم.
برگي از شاخه ي بالاي سرم چيدم، گفتم:
چشم را باز كنيد، آيتي بهتر از اين مي خواهيد؟
مي شنيدم كه به هم مي گفتند:
سِحر مي داند، سحر!
سر هر كوه رسولي ديدند
ابر انكار به دوش آوردند.
باد را نازل كرديم
تا كلاه از سرشان بردارد.
خانه هاشان پر داوودي بود،
چشمشان را بستيم.
دستشان را نرسانديم به سر شاخه ي هوش.
جيبشان را پر عادت كرديم.
خوابشان را به صداي سفر آينه ها آشفتيم.
سهراب سپهری
